Korte biografie over Honoré de Balzac

Korte Biografie van Honore de Balzac

Honoré de Balzac kan worden beschouwd al één van de belangrijkste romantische Franse schrijvers in de 19e eeuw. Honoré onderscheidde zich door in zijn werk realistische elementen te vertonen. Dit deed hij door uitvoerige beschrijvingen, die zijn stijl karakteriseert. Balzac wordt beschouwd als één van de grondleggers van de realistische roman. 

Honoré Balzac werd 20 mei 1799 in Tours, Frankrijk, geboren in een welgestelde familie uit de kleine burgerij. Zijn vader Bernard-Francois Balssa (1746-1829) was staatsambtenaar. Zijn moeder Anne-Charlotte-Laure Sallambier (1778-1854) was afkomstig uit de kleine handelsburgerij van Parijs. Balzac was hun tweede kind. Het adelspartikel ‘de’ werd door Honoré zelf, zonder dat hij daar recht op had, aan de naam toegevoegd. De rest van de familie bestond uit:

  • Louis-Daniel (1798-1798) leefde 1 maand
  • Laure (1800-1871)
  • Laurence (1802-1825)
  • Henri (1807-1858). Dit kind was geboren uit overspel van zijn moeder met Jean de Margonne, de kasteelheer van Saché, een vriend van de familie.

Balzac kende een normale jeugd. Hij werd ondergebracht bij een min, de vrouw van de veldwachter te Saint-Cyr-sur-Loire, ging naar een pensionaat en studeerde aan het internaat in Vendôme. Aan het internaat hield hij slechte herinneringen over. Hij kon zich moeilijk aanpassen aan het strenge leerregime en bracht veel tijd door in het strafkamertje. Zijn vader stuurde hem bovendien weinig geld. De bedoeling was om hem werkethiek bij te brengen maar dit alles zorgde ervoor dat Balzac door zijn medeleerlingen werd bespot. Alle ervaringen gebruikte Balzac later in zijn boeken. 

Zijn vader werd in november 1814 benoemd tot directeur van een Parijse onderneming in legermateriaal. De familie verhuisde naar de hoofdstad en Honoré vervolgde daar zijn school. In 1816 begon hij aan zijn rechtenstudie in Sorbonne. Om praktijkervaring op te doen werkte hij als klerk bij een advocaat, Jean-Bapiste Guillonnet-Merville. Hij was een vriend van de familie. Later werkte Honoré bij de notaris, Victor Passez. In 1819 stopte Balzac met zijn studie. Dit tot groot ongenoegen van zijn vader, die in hetzelfde jaar met pensioen ging. De familie verhuisde naar Villeparisis maar Honoré mocht in Parijs blijven wonen. 

Balzac schreef aanvankelijke enkele filosofische essays, die hij niet voltooide. Uiteindelijke legde hij zich toe op literatuur. Hij droomde van status en om bekend te worden. Van zijn ouders kreeg hij financiële ondersteuning maar moest zich in twee jaar bewijzen. Het succes bleef echter uit en Honoré leefde jaren in armoede. Zijn eerste werk ‘Cromwell’ een tragedie (1820) werd slecht beoordeeld. Vervolgens probeerde hij het in de romans onder pseudoniem namen. Pas later schreef hij weer onder zijn eigen naam. Ook schreef hij vaak samen met minder getalenteerde schrijvers. 

Door het uitblijven van succes woonde hij van 1821-1824 weer bij zijn ouders, ondanks zijn verhouding met de rijke en getrouwde Laure de Berny (1777-1836), die hij in 1821 had leren kennen. Door Laure werd Balzac ingewijd in de geheimen van de liefde en zij bleef zijn steun en toeverlaat tot aan haar dood. 

Balzac besloot in zaken te gaan. Hij startte een uitgeverij/ boekhandel (1826), drukkerij en een lettergieterij. Financieel moest hij aankloppen bij zijn familie. Echter de bedrijven gingen failliet en Balzac bleef met grote schulden achter. Ook toen zijn literaire succes enorme sprongen maakte, bleven de schulden hem achtervolgen. 

Onder zijn eigen naar verwierf hij eindelijk bekendheid met de historische roman “Le dernier Chouan ou la Bretagne en 1800” en met de essay “Psysiologie du Mariage”, uitgegeven in 1929. In hetzelfde jaar stierf ook zijn vader. 

Daarna volgde een periode van literaire productiviteit en schreef hij 85 romans. “Eugenie Grandet” (1833) was zijn eerste grote succes gevolgd door “le Pere Goriot” (1835). Met de opbrengsten probeerde hij zijn enorme schulden af te lossen. Maar zijn uitgaves waren groter. Hij vertoefde in de hogere Parijse kringen, geïntroduceerd door Laure Junot en waar hij bekend stond als een dandy. Ook werd hij uitgenodigd door Gravin Guidoboni, Visconti en madam Récamier. De gravin werd in 1835 zijn minnares. Balzac kreeg toegang tot de vriendenkring van de uitgever Émile de Girardin. 

Op 28 februari ontving hij de eerste van vele brieven van de Étrangere, Madame Éveline Hanska (1805-1882), een getrouwde Russische gravin uit Polen. Ze schreven bijna dagelijks en deze correspondentie werd verzameld onder de titel “Lettres a l’Étrangere”. In die periode ging Balzac door een crisis waarvan de reden nog steeds onduidelijk is. Hij sloot zich aan bij de legitimisten, vermoed werd zodat hij in de gunst zou komen bij de markiezin de Castries, die hij als minnares wilde. Er volgde een hectisch leven, door de vele reizen, het bezoeken van belangrijke personen, zijn vele minnaressen en het publiceren van artikelen. 

In 1833 kreeg hij een relatie met Marie Dauminois. Uit deze relatie werd op 4 juni 1834 zijn dochter Marie-Caroline Du Fresnay geboren. In 1836 schonk de gravin Guidoboni-Visconti het leven aan een zoon, Lionel-Richard, waarvan werd vermoed dat het van Balzac was. 

In 1836 stierf zijn trouwe vriendin Madame De Berny en kreeg Balzac opnieuw te maken met financiële problemen door faillissementen. Hij probeerde aan zijn schuldeisers te ontkomen door voortdurend te reizen en veranderde regelmatig van adres. Hij gebruikte zelfs een valse identiteit. Door dit alles was zijn literaire productiviteit laag. 

Balzac kreeg op 5 januari 1842 te horen dat graaf Hanski op 10 november 1841 was overleden. Hij wilde koste wat het kost met Madame Hanska huwen. Uiteindelijk zag hij haar na acht jaar in 1843 terug in Sint-Petersburg. Madame Hanska stelde het huwelijk uit, waarschijnlijk uit angst dat het tsaristisch regime misschien haar goederen in beslag zou nemen als ze met een buitenlander een huwelijk aanging. Balzacs gezondheid was door de vele reizen die hij met Madame Hanska maakte, verslechterd. Madame Hanska werd zwanger en beviel in november 1846 van een doodgeboren kindje. 

Uiteindelijk trouwde het stel 14 maart 1850, in Berdichey. In mei van dat jaar gingen ze naar Parijs, waar Honoré op 18 augustus om half twaalf ’s avonds, op 51 jarige leeftijd, overleed. Zijn begrafenis werd bijgewoond door vrijwel de gehele Parijse literaire wereld, waaronder Victor Hugo, Gustave Courbet en Alexandre Dumas. Balzacs kist werd gedragen door Victor Hugo, Alexandre Dumans en Saint-Beuve en ter aarde gelaten op de beroemde Parijse begraafplaats Pere-Lachaise. 

We hebben een fraai maandelijks overzicht gemaakt van alle belangrijke dagen die te maken hebben met onze notitieboeken, pennen en overige schrijfwaren. De moeite waard om te bekijken.